W znacznym uproszczeniu mówiąc, uregulowania dotyczące problematyki prania pieniędzy, stanowią spiralę aktów prawnych, reagujących na dynamikę życia gospodarczego i zagrożeń kryminologicznych. Zmiany te, pozornie nieznaczne, powinny zostać odpowiednio wprowadzone do procedur wewnętrznych instytucji obowiązanych. Konsultanci nFlo doradzają oraz udzielają wsparcia we wszystkich aspektach wdrażania obowiązków wynikających z Dyrektyw i Rekomendacji, a także wytycznych polskich Organów, w sferze organizacyjno-zarządczej, formalno-prawnej oraz IT, co dotyczy min.:  

IV AMLD – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu (AMLD IV) oraz Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych (Rozporządzenie), ugruntowana już w europejskim systemie prawnym. Zmieniła także polskie uregulowania, bowiem 13 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, która implementowała do polskiego porządku prawnego przepisy Dyrektywy IV AML. Przedsiębiorcy musieli przygotować się do wielu zmian w przepisach z tego zakresu, w tym dokonać m. in. przeglądu procedur, wprowadzić zmiany w podejściu do badań due diligence klientów oraz przeszkolić pracowników. Pojawiło się nowe podejście, które zostało oparte na pogłębionym badaniu ryzyka, a tym samym wymaga przyjęcia na siebie większej odpowiedzialności przez instytucje obowiązane.

V AMLD – 9 lipca 2018 r. zaczęła obowiązywać Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 zmieniająca dyrektywę IV, jako odpowiedź na nowe zagrożenia.  Oznacza to konieczność znowelizowania polskiego uregulowania najpóźniej do 10 stycznia 2020 r. Nowymi elementami w regulacjach jest problematyka wymiany walut pomiędzy walutami wirtualnymi a walutami fiducjarnymi, a także dostawców kont walut wirtualnych, które to podmioty nie były dotychczas zobowiązane na mocy prawa unijnego do identyfikacji podejrzanych działań. Stworzono narzędzia dla lepszej wymiany informacji o podmiotach korporacyjnych i zniesiono bariery w komunikacji pomiędzy lokalnymi jednostkami analityki. Narzędziem wymiany informacji o podmiotach ma być tzw. rejestr beneficjentów rzeczywistych, który powinien zostać utworzony w każdym kraju członkowskim, w tym również w Polsce (wynika to już z Dyrektywy IV AML). Dyrektywa V AML zmienia sposób dostępu do informacji zgromadzonych w rejestrze, wskazując, iż nie ma potrzeby wykazywania interesu prawnego, aby dostęp taki uzyskać. Zmiana ta nie będzie miała jednak znaczenia dla polskiego rejestru beneficjentów rzeczywistych, gdyż to, że rejestr jest bezwzględnie jawny, wskazano już w Ustawie. Warto także zauważyć, że V Dyrektywa ogranicza możliwość korzystania z anonimowych kart przedpłaconych, które mogą stwarzać łatwe w użyciu narzędzia, służące do finansowania działań terrorystycznych. Z tych względów przyjęto dalsze zmniejszenie limitów i kwot maksymalnych, poniżej których instytucje obowiązane mogą nie stosować określonych środków należytej staranności, wobec klienta przewidzianych w Dyrektywie IV AML. W tym kontekście uznano za niezbędne obniżenie obecnych limitów dla anonimowych kart przedpłaconych oraz zidentyfikowanie klienta, gdy kwota transakcji przekracza 50 EUR, w przypadku zdalnych transakcji płatniczych.